Pani Stefania

czwartek, Listopad 13, 2014
Autor: Teresa Mlejnek-Dylewska

Stefania Ziembińska z d. Potocka odznaczona Medalem im. Florence Nightingale.
szp
Medal im. Florence Nightingale jest jednym z najbardziej cenionych odznaczeń w środowisku pielęgniarskim, przyznawanym przez Międzynarodowy Czerwony Krzyż za postawy zawodowe, etyczne, patriotyczne zasługujące na szczególny szacunek i pamięć.
Odznaczone pielęgniarki wyróżniają się wysokimi kwalifikacjami zawodowymi i moralnymi oraz niebywałą odwagą w niesieniu pomocy chorym i cierpiącym, wymagającej wyjątkowego poświęcenia w niezwykle ciężkich warunkach.
Do grona Polek odznaczonych Medalem im. Florence Nightingale należy Stefania Ziembińska z d. Potocka, córka ziemianina Juliana Potockiego i Marii z d. Zembowskiej, urodzona 17 grudnia 1893 roku w Goniądzu.
Odznaczenie to otrzymała 12 maja 1931 roku za „metodę pracy zaparcia się w siebie, szczególną gorliwość, odwagę i zimną krew żołnierza oraz czułość matki”. Nie było to jedyne jej odznaczenie. Za całokształt pracy w szeregach PCK została wyróżniona Odznaką Honorową PCK oraz Srebrną i Złotą Odznaką PCK.
Przed pierwszą wojną światową Pani Stefania pracowała w zawodzie nauczycielki matematyki w Goniądzu. Jednak chroniczne zapalenie gardła i strun głosowych, nie pozwalały jej na dalszą pracę pedagogiczną. Następnie podjęła pracę w ochronce zorganizowanej w 1915 roku przez Polski Komitet Pomocy Poszkodowanym dla 150 sierot polskich. Jednak w 1916 roku dzieci te ewakuowano do Moskwy, wówczas zadecydowała pojechać z nimi.
W Moskwie odbyła kurs felczerski, co umożliwiło jej pracę pielęgniarki w Rosyjskim Czerwonym Krzyżu w Sewastopolu. W połowie 1919 roku wróciła do Warszawy i tam zgłosiła na wolontariuszkę w szeregach sióstr PCK pielęgnujących chorych i rannych w Szpitalu Ujazdowskim.
W 1921 roku rozpoczęła dwuletni kurs w Warszawskiej Szkole Pielęgniarskiej i po jego zakończeniu pracowała jako instruktorka szkolna na sali operacyjnej Szpitala przy ul. Smolnej w Warszawie. Organizowała również kursy dla sióstr PCK. W 1926 roku PCK wysłał ją na kurs administracji i szkolenia pielęgniarek organizowany przez Uniwersytet w Londynie, a następnie na roczne Stypendium Kościuszkowskie w Stanach Zjednoczonych. Po powrocie została inspektorem pielęgniarstwa Zarządzie Głównym PCK, ponadto zajęła się organizacją kursów dla przełożonych i oddziałowych, opracowała także regulamin pracy dla pielęgniarek oraz zaprojektowała im mundurki.
Poślubiła kpt. Mariana Ziembińskiego – dowódcę kampanii zapasowej szkolnej kadry Szpitala Okręgowego w Poznaniu i dla niego przeprowadziła się z Warszawy do Poznania, gdzie objęła kierownictwo Sekcji Sióstr PCK w okręgu wielkopolskim oraz organizowała kursy dla sióstr pogotowia sanitarnego PCK.
We wrześniu 1939 roku, jako żona oficera Wojska Polskiego, została aresztowana, a następnie wywieziona do obozu w Lublinie. Na szczęście zwolniono ją i już w październiku 1939 roku oddała się służbie pielęgniarskiej w Szpitalu Ujazdowskim. Objęła tam stanowisko kierownicze administracyjne i przy pomocy Jadwigi Suffczyńskiej włączyła się w działalność konspiracyjną. Została podporządkowana rozkazom płk Leona Strehela ps. „Feliks” i wcielona do Związku Walki Zbrojnej. Jako członek AK pod pseudonimem „Zosieńka” szkoliła drużyny sanitarne oraz prowadziła kolportaż prasy podziemnej.
W czasie Powstania Warszawskiego ratowała podopiecznych Szpitala Ujazdowskiego – żołnierzy i cywili – ewakuując ich na ul. Chełmską. Ratując życie innych sama przeżywa wielki głód, ostrzały artyleryjskie, pożary i bombardowania. W trakcie jednych z nalotów bombardujących Warszawę, została zasypana gruzami – jednak cudem ocalała! Wnet zachorowała na czerwonkę. 15 IX 1944 r. została aresztowana przez Niemców i osadzona w obozie przejściowym w Pruszkowie. Dzięki pomocy polskich lekarzy udało się jej uciec w okolice Krakowa do Kościeliska, gdzie pracowała w szpitalu dla ozdrowieńców warszawskich. Zajęła się także opieką nad chorymi, byłymi więźniami obozu koncentracyjnego w Oświęcimiu.
Po wojnie brała czynny udział w organizacji szpitali, izb przyjęć, ambulatoriów PCK, Szkoły Pielęgniarskiej PCK oraz kursów dla młodych pielęgniarek.
Jednakże zdrowie Pani Stefanii nie pozwoliło na dalszą aktywną działalność w środowisku pielęgniarskim i Polskim Towarzystwie Pielęgniarskim. Przeszła bardzo poważny zawał serca, który spowodował, że w 1950 roku przeszła na rentę inwalidzką. O ile zdrowie pozwalało udzielała się społecznie w PCK. Jako osobą samotną opiekowały się nią siostry PCK.
Za swoją ofiarną pracę została odznaczona Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem za Warszawę 1939 -1945, a w 1984 roku przyznano jej odznaczenie Warszawskiego Krzyża Powstańczego.
Należy pamiętać, że Pani Stefania przyczyniła się do otworzenia szkoły średniej w Goniądzu. „Wielkim i nieodpartym pragnieniem w latach mojej młodości było zorganizowanie i uruchomienie szkoły średniej w Goniądzu. Marzenie moje spełniło się – tym bardziej, że i ja przyczyniłam się do powstania szkoły. Młodzież mogła uczyć się na miejscu, a nie dojeżdżać do odległych miast” – pisała w liście do dyrekcji goniądzkiego liceum w 1985 roku.
Zmarła 4 lutego 1987 roku, pochowana została na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie w symbolicznym grobie męża i brata , zamordowanych w Katyniu i Charkowie w 1940 roku.

Opracowanie: T. Mlejnek-Dylewska

Bibliografia:
B. Janus, Pielęgniarki regionu Wielkopolski – odznaczone Medalem im. Florence Nightingale, w: Problemy pielęgniarstwa, 2007, t.15, zeszyt nr 2, 3
Ziembińska Stefania – życiorys. Życiorysy zasłużonych pielęgniarek. Archiwum ZOPTP (maszynopis)
Dokumenty archiwalne – Potocka – Ziembińska Stefania, Archiwum Koła Absolwentek Warszawskiej Szkoły Pielęgniarskiej
List Stefanii z Potockich Ziembińskiej do dyrekcji Liceum Ogólnokształcącego w Goniądzu, w zbiorach Biebrzańskiej Izby Regionalnej w Goniądzu.

Tag:

Komentowanie zakończone.

Kalendarz Świąt Nietypowych

25 kwietnia 2019
Dzień Sekretarki

Archiwa